Emmy Dijkstra

Wanneer ik kijk naar mijn werk draagt het altijd een zekere kwetsbaarheid met zich mee. Soms gaat de inhoud over kwetsbare mensen, maar het kan ook het materiaal gebruik zijn: papieren jurken die ik draag waardoor ze niet zolang mooi blijven, een inkttekening achterlaten in het bos die ik waarschijnlijk nooit meer terugzie dan weer een sjabloon die met een spijkertje op mijn muur geprikt is.

Het leven is kwetsbaar en met mijn werk hoop ik dat te raken.

Mooie gedichten gelezen van Bernlef met gouaches van Gerard Verdijk: het zijn hele ijle tekeningen, maar door die fragiliteit heel krachtig. Dat probeer ik op dit moment een beetje op te zoeken binnen mijn werk.

Een zeefdruk. Nu te zien bij galerie Focus op Kunst in Zwolle samen met andere grafische werken van mij. Laatst ving ik een radio fragment op  waar een journalist vertelde dat hij mensen zag wachten. Ik zag een tekening voor me die ik nog moet maken. Maar deze had ik al.

Ik zag laatst een prachtige  film over een Afrikaanse bootvluchteling die in Parijs terecht kwam en gewoonweg geen identiteit meer had. Hij werd een van de velen en was totaal niet meer van belang. Dat denk ik ook altijd bij rijen wachtende mensen: ik associeer dat met ontheemd zijn en maar moet afwachten waar je terechtkomt

Speciaal voor ‘kunst kijken op het Hogeland’ maakte ik een nieuwe papieren jurk. Deze heb ik bedrukt met sjablonen van palmboompjes die ik nog op mijn atelier had liggen. De hele dag heb ik erin rondgelopen. Ik noem het rondlopen in de jurk een performance, want dat is het voor mij. De jurk roept vragen op, mensen willen het aanraken. Ik doe helemaal niets wanneer ik een papieren jurk draag, alleen rondlopen en staan. Iedere keer vind ik het eng om aan te doen, omdat je weet dat mensen met vragen naar je toekomen en je opeen ‘volop in beeld bent’. Maar als ik de jurk eenmaal aan heb voelt het heel natuurlijk aan. Het is het moment van aantrekken die ik spannend vind, net als de laatste minuut voordat je een podium opgaat.

Iemand zei tegen mij: een overgangsrite. Een mooie beschrijving van dit moment én een onderwerp dat veel in mijn werk terugkomt.

Afgelopen juni heb ik mijn BIK-opleiding afgerond en heb helemaal zin om aan de slag te gaan. Er liggen al wat leuke projecten in het verschiet! Ik heb echt een super jaar gehad!  Binnen mijn werk heeft veel ontwikkeling plaatsgevonden, ik heb weer nieuwe mogelijkheden ontdekt. Ook heb ik nieuwe mensen leren kennen met allemaal leuke en mooie ideeën. Wat wil je nog meer?

Ik had een tekening gemaakt van een figuur met inkt. Deze heb ik in mijn tas gedaan en ben een fietstocht gaan maken door het bos. Ik keek goed rond waar ik mijn tekening wilde achterlaten. Ik fietste langs een snelstromend beekje en het leek mij zo mooi om mijn tekening mee te laten gaan met de stroom. Ik legde de tekening in het water en deze ging er snel vandoor, ik kon nog net wat foto’s maken totdat het bleef hangen achter een boomtak, en daar ligt mijn figuur nog steeds met zijn beentjes in het water.

Sinds januari 2011 deel ik samen met kunstenares Sabine Bolk een Virtual Art Residence. Op deze blog reageren wij op elkaars werk: ik maak een jurk en Sabine maakt een behang voor bij deze jurk. En zo gaan we verder met steeds nieuwe reacties, beelden en ideeën. Wij hadden al langer het idee om samen te werken maar door de afstand kwam het er maar niet van. Om deze te overbruggen zijn we dit blog begonnen.

Het is te volgen op: http://edijkstra.wordpress.com/

Afgelopen zondag heb ik een kleine performance gehouden tijdens de opening van ‘ Vreemde Streken ‘ in het Kunsthuis de Secretarie te Zwolle. Hier werd de tentoonstelling geopend van Pieter Zandvliet en René Maagdenberg.

Van tevoren had ik een blanco papieren jurk gemaakt en deze een week voor de opening aan de twee kunstenaars gegeven. Zodat zij deze konden beschilderen, betekenen, bedrukken, beplakken enz. Ik wist dus niet van tevoren wat voor jurk ik aan zou trekken; heel spannend!

Dus zondag kreeg ik een prachtige felgele, met zwarte lijntekening ‘ gedecoreerde ‘ jurk terug, wauw! Vervolgens heb ik gedurende de opening de jurk gedragen.

Afgelopen juli heb ik anderhalve week gewerkt op het grafisch atelier Print Art van Elsbeth Cochius, hier in Enschede. Ik heb daar gewerkt aan een oplage van 70! polymeeretsen. Het was zwaar werk: van vroeg tot ‘s Avonds gewerkt aan één ets. Ik heb nog nooit binnen het etsen zo’n grote oplage gedrukt. Dit kwam voort uit een soort ongeduld, ik wilde steeds verder naar de volgende ets. Maar ik heb deze week geleerd dat wanneer je echt lang en geconcentreerd aan iets werkt, dat het zich onder je handen steeds verder ontwikkeld naar een ander beeld. Met één beeld kun je vele kanten uit. De ets waarmee ik bezig was, drukte ik steeds op verschillende manieren af: van heel donker tot heel licht bijna schraal. Heel interessant dat ik achter deze mogelijkheden kwam tijdens het werken eraan.

Ik maakte de oplage voor de grafiek kalender die Atelier Print Art eind oktober uitgeeft. Samen met twaalf andere kunstenaars neem ik hieraan deel.

Een pelikaan rust op zijn hoofd. Rusten of kan hij opeens opvliegen? Nee, hij kan niet wegvliegen: zijn vleugels zijn simpelweg te zwaar doordat zij doordrenkt zijn met olie.

Hier een foto van de expositie ‘ Paper in Progress’ waar ik met mijn drie papieren jurken aan deelgenomen heb. Kunstenaar Sabine Bolk deed ook mee. Zij maakt oa prachtige behang en installaties van karton. Zij heeft in Indonesië zich verdiept in de batik techniek en gebruikt dit binnen haar werk. Ook voor deze expositie heeft zij een rol behang prachtig bewerkt. In de toekomst zouden wij graag samen willen werken: wij verwerken allebei het thema vergankelijkheid binnen ons werk, door bijvoorbeeld de materiaalkeuze van papier en karton. De uitstraling van het werk wordt daardoor gevoelig en fragiel.

Het beschilderde behang van Sabine Bolk en mijn ‘ Bretonse Zitjurk’. Met mijn jurken zou ik temidden van Sabine’s installaties van karton kunnen leven.