Emmy Dijkstra

Wanneer ik straks naar New York vertrek moet ik niet vergeten mijn pak mee te nemen.

Maar voordat ik vertrek bouw ik eerst met Sabine een hut in het bos van onze papieren panelen. Inmiddels hebben we al een proefopstelling gemaakt. En een dak gebouwd van 10 papieren panelen. Nu gaan we weer verder en hebben elkaars sjablonen uitgewisseld, heel spannend want opeens werk je met hele andere beelden waar je zelf niet opgekomen zou zijn.

Op mijn atelier ben ik bezig papieren dakpanelen te maken met grote vellen papier en het uitsnijden van sjablonen. Daarnaast probeer ik beelden in mijn hoofd om te zetten naar aquarellen. Ik dacht altijd dat ik puur een graficus was. Aan dat deel van mijn kunstenaarschap voldoe ik ook door veel gebruik te maken van sjablonen. Maar ook het schilderen trekt. Ik las een boek van Frida Kahlo en als ik dan lees hoe zij achter haar ezel plaatsneemt en heel geconcentreerd haar schilderijen maakt, krijg ik ook dat verlangen. Op de academie kon ik dat ook: uren in dezelfde houding werken aan een schilderij. Nu door achter mijn tafel te zitten met kleine aquarel blokjes om mij heen ervaar ik weer een stukje van die concentratie.

De afgelopen dagen op de bank gelegen met een vervelende hoest. Tekeningetjes dwarrelen door mijn hoofd. Ik zit niet op de mijn atelier waar ik sjablonen wilde gaan snijden en afdrukken. Om toch mijn gedachten kwijt te kunnen heb ik mijn dagboek er maar weer eens bij gepakt. Alweer een tijdje geleden dat ik erin getekend heb. Eerst was het een belangrijk onderdeel van mijn kunstenaarschap: elke dag een tekening maken in mijn dagboek. Maar mijn beelden raakten opgesloten en ik ging opzoek naar andere manieren om het werk naar buiten te brengen en ging etsen maken. Nu, een paar jaar later en heel veel etsen verder én het snijden van sjablonen als vast onderdeel van mijn atelierwerk, is er weer de behoefte om het innerlijke op te zoeken. Gewoon aan tafel zitten tekenen  in mijn dagboek.

Een paar jaar geleden heb ik wel eens de dagboeken geëxposeerd maar men had niet makkelijk toegang tot de beelden. Meestal lagen de boeken in mijn vitrinekast en haalde ik ze er af en toe uit zodat men er doorheen kon bladeren. Nu ga ik eens aan een manier denken om alle tekeningen uit het dagboek tentoon te stellen. De originele blijven dan achter glas. Maar ik zou ze graag aan mensen willen laten zien.

In november maak ik voor het eerst een grote reis: naar New York! heel spannend en ik verheug mij op alles wat ik daar ga zien. Het is maar voor een week maar voor mij is het een hele nieuwe ervaring. Vandaar het meisje in het bootje die gewoon meevaart op de stroom en ziet wel waar de kringen in het water haar brengen. Ik steek mijn vinger in het water zodat de kringen groter worden.

Gisteren samen met kunstenaar Sabine Bolk in het bos gewerkt. Zij met haar prachtig bedrukte behang onder de arm en ik met mijn sjabloon man in gestreepte pyjama én mijn papieren herten. Uiteindelijk bleek ik alleen mijn sjabloon van de man in de pyjama nodig te hebben; al spelenderwijs werd hij de hoofdpersoon uit de songtekst: ‘the prisoner of the white lines on the freeway.’ ( ‘Coyote’  Joni Mitchell) De tekst die Sabine en ik gebruikt hebben als inspiratie voor dit tafereel. Al wandelend, misschien nog slapend vervolgt hij zijn pad over de weg van Sabine, soms verlicht door lantaarnpalen. Zijn ogen zijn dicht; en zelfs de coyotes halen hem niet uit zijn slaapwandeling.

In het bos hebben wij gezocht naar het tafereel dat wij in ons hoofd hadden, uiteindelijk wordt je dan toch verrast door andere keuzes die je gaat maken en wordt het eigenlijk nog beter dan het eerste idee. We werken toe naar een expositie, misschien wel in het bos. Op ons blog is onze hele ontwikkeling te volgen.

Zondag met Sabine Bolk het bos in om daar onze papierwerken te plaatsen. Wij houden samen al enige tijd een blog bij, een virtuele artist in residence: http://edijkstra.wordpress.com daarop zijn onze laatste, best wel synchroon lopende ontwikkelingen te volgen.

Het is echt zo gegaan: ik was aan het rondfietsen en ergens bij de maïsvelden in de buurt lagen allemaal losse maïsplanten. Zonde. Maar ik was er erg blij mee omdat ik nu eindelijk een eigen maïsplant heb die ik wellicht kan gebruiken voor een installatie waar ik mee bezig ben. Heel spannend omdat ik dat eigenlijk nooit doe, maar het is belangrijk om af en toe stappen te nemen waarvan je nooit dacht dat je ze zou nemen en dan ontstaat er iets onverwachts.

Wanneer ik kijk naar mijn werk draagt het altijd een zekere kwetsbaarheid met zich mee. Soms gaat de inhoud over kwetsbare mensen, maar het kan ook het materiaal gebruik zijn: papieren jurken die ik draag waardoor ze niet zolang mooi blijven, een inkttekening achterlaten in het bos die ik waarschijnlijk nooit meer terugzie dan weer een sjabloon die met een spijkertje op mijn muur geprikt is.

Het leven is kwetsbaar en met mijn werk hoop ik dat te raken.

Mooie gedichten gelezen van Bernlef met gouaches van Gerard Verdijk: het zijn hele ijle tekeningen, maar door die fragiliteit heel krachtig. Dat probeer ik op dit moment een beetje op te zoeken binnen mijn werk.

Een zeefdruk. Nu te zien bij galerie Focus op Kunst in Zwolle samen met andere grafische werken van mij. Laatst ving ik een radio fragment op  waar een journalist vertelde dat hij mensen zag wachten. Ik zag een tekening voor me die ik nog moet maken. Maar deze had ik al.

Ik zag laatst een prachtige  film over een Afrikaanse bootvluchteling die in Parijs terecht kwam en gewoonweg geen identiteit meer had. Hij werd een van de velen en was totaal niet meer van belang. Dat denk ik ook altijd bij rijen wachtende mensen: ik associeer dat met ontheemd zijn en maar moet afwachten waar je terechtkomt

Speciaal voor ‘kunst kijken op het Hogeland’ maakte ik een nieuwe papieren jurk. Deze heb ik bedrukt met sjablonen van palmboompjes die ik nog op mijn atelier had liggen. De hele dag heb ik erin rondgelopen. Ik noem het rondlopen in de jurk een performance, want dat is het voor mij. De jurk roept vragen op, mensen willen het aanraken. Ik doe helemaal niets wanneer ik een papieren jurk draag, alleen rondlopen en staan. Iedere keer vind ik het eng om aan te doen, omdat je weet dat mensen met vragen naar je toekomen en je opeen ‘volop in beeld bent’. Maar als ik de jurk eenmaal aan heb voelt het heel natuurlijk aan. Het is het moment van aantrekken die ik spannend vind, net als de laatste minuut voordat je een podium opgaat.

Iemand zei tegen mij: een overgangsrite. Een mooie beschrijving van dit moment én een onderwerp dat veel in mijn werk terugkomt.