Emmy Dijkstra

Zo hangt mijn serie grafisch werk in het museum, de wand daarnaast hangt inmiddels helemaal vol met de sjabloon afdrukken van leerlingen. Op de muur zijn hele verhalen ontstaan.

Op vrijdag 9 maart hebben grafisch vormgever én beroeps kunstenaar in de klas Ingrid Wielema en ik een groot project gerealiseerd. 25 leerlingen van Reggesteyn, voortgezet onderwijs in Nijverdal namen deel aan een uitwisselingsprogramma. Dus 25 leerlingen uit diverse landen in Europa waren die week in Nijverdal. Reggesteyn had een paar maanden van tevoren een oproep gedaan om een projectvoortstel in te dienen in het kader van deze uitwisseling. Zij wilden een gezamenlijk kunstwerk tot stand brengen wat deze uitwisseling symboliseerde.

Het mooie was dat Ingrid mij belde met de vraag om samen een projectvoorstel te schrijven en in te dienen. We kenden elkaar helemaal niet. Maar Ingrid en ik zijn allebei gespecialiseerd in verschillende druktechnieken: Ingrid gebruikt lettervormen in haar bik-workshops en laat de leerlingen met houten letters printen waarbij juist niet uitgegaan wordt van het schrijven en woorden maken maar puur vanuit de vorm van de letters.

Ik maak tegenwoordig veel sjabloondrukken en bedruk daar oa papieren jurken mee. Waarbij het mij niet gaat om het kleding ontwerpen maar meer als een vorm waarmee je ook een verhaal kan vertellen. Sjablonen komen bij mij voort uit gedachten, beelden in mijn hoofd, gebeurtenissen uit mijn leven of iets wat ik in een boek las.

Na het enige tijd brainstormen zijn wij tot het plan gekomen om samen met de leerlingen papieren kleding te maken die hun eigen indrukken vertellen: Transferable Impressions
De leerlingen hebben in totaal twee workshops gevolgd waarin ze met lettervormen en sjablonen werkten. Deze workshops waren bedoeld om hun eigen ‘stoffen’ te printen waar uiteindelijk de papieren kleding van gemaakt zou worden.
De 25 leerlingen uit nederland waren ieder gekoppeld aan een maatje uit het buitenland. Tijdens het printen van de stoffen werkten iedereen individueel maar tijdens het laatste onderdeel; de kleding maken, kwamen de koppels weer samen zodat er uiteindelijk 25 kledingstukken zouden ontstaan.

En dat is gebeurd: in Reggesteyn hangen nu in een lichte koker vorm waar iedereen verdieping op uit kan kijken, 25 prachtige kledingstukken!

Over ongeveer twee maanden stap ik in het vliegtuig richting New York. Ik zal daar net als de figuren uit mijn werk mijn weg proberen te vinden in deze levendige stad. Dit keer speel ik de hoofdrol en hoe mij dat bevalt weet ik niet. Deze ervaringen hoop ik te vertalen in een nieuwe serie grafisch werk. Maar misschien kan ik het pas maken als ik terug ben? Dat alles eerst moet bezinken? Geen idee.
In ieder geval vertrek ik naar ‘Het nieuwe Land’.

Wanneer ik straks naar New York vertrek moet ik niet vergeten mijn pak mee te nemen.

Maar voordat ik vertrek bouw ik eerst met Sabine een hut in het bos van onze papieren panelen. Inmiddels hebben we al een proefopstelling gemaakt. En een dak gebouwd van 10 papieren panelen. Nu gaan we weer verder en hebben elkaars sjablonen uitgewisseld, heel spannend want opeens werk je met hele andere beelden waar je zelf niet opgekomen zou zijn.

Op mijn atelier ben ik bezig papieren dakpanelen te maken met grote vellen papier en het uitsnijden van sjablonen. Daarnaast probeer ik beelden in mijn hoofd om te zetten naar aquarellen. Ik dacht altijd dat ik puur een graficus was. Aan dat deel van mijn kunstenaarschap voldoe ik ook door veel gebruik te maken van sjablonen. Maar ook het schilderen trekt. Ik las een boek van Frida Kahlo en als ik dan lees hoe zij achter haar ezel plaatsneemt en heel geconcentreerd haar schilderijen maakt, krijg ik ook dat verlangen. Op de academie kon ik dat ook: uren in dezelfde houding werken aan een schilderij. Nu door achter mijn tafel te zitten met kleine aquarel blokjes om mij heen ervaar ik weer een stukje van die concentratie.

De afgelopen dagen op de bank gelegen met een vervelende hoest. Tekeningetjes dwarrelen door mijn hoofd. Ik zit niet op de mijn atelier waar ik sjablonen wilde gaan snijden en afdrukken. Om toch mijn gedachten kwijt te kunnen heb ik mijn dagboek er maar weer eens bij gepakt. Alweer een tijdje geleden dat ik erin getekend heb. Eerst was het een belangrijk onderdeel van mijn kunstenaarschap: elke dag een tekening maken in mijn dagboek. Maar mijn beelden raakten opgesloten en ik ging opzoek naar andere manieren om het werk naar buiten te brengen en ging etsen maken. Nu, een paar jaar later en heel veel etsen verder én het snijden van sjablonen als vast onderdeel van mijn atelierwerk, is er weer de behoefte om het innerlijke op te zoeken. Gewoon aan tafel zitten tekenen  in mijn dagboek.

Een paar jaar geleden heb ik wel eens de dagboeken geëxposeerd maar men had niet makkelijk toegang tot de beelden. Meestal lagen de boeken in mijn vitrinekast en haalde ik ze er af en toe uit zodat men er doorheen kon bladeren. Nu ga ik eens aan een manier denken om alle tekeningen uit het dagboek tentoon te stellen. De originele blijven dan achter glas. Maar ik zou ze graag aan mensen willen laten zien.

In november maak ik voor het eerst een grote reis: naar New York! heel spannend en ik verheug mij op alles wat ik daar ga zien. Het is maar voor een week maar voor mij is het een hele nieuwe ervaring. Vandaar het meisje in het bootje die gewoon meevaart op de stroom en ziet wel waar de kringen in het water haar brengen. Ik steek mijn vinger in het water zodat de kringen groter worden.

Gisteren samen met kunstenaar Sabine Bolk in het bos gewerkt. Zij met haar prachtig bedrukte behang onder de arm en ik met mijn sjabloon man in gestreepte pyjama én mijn papieren herten. Uiteindelijk bleek ik alleen mijn sjabloon van de man in de pyjama nodig te hebben; al spelenderwijs werd hij de hoofdpersoon uit de songtekst: ‘the prisoner of the white lines on the freeway.’ ( ‘Coyote’  Joni Mitchell) De tekst die Sabine en ik gebruikt hebben als inspiratie voor dit tafereel. Al wandelend, misschien nog slapend vervolgt hij zijn pad over de weg van Sabine, soms verlicht door lantaarnpalen. Zijn ogen zijn dicht; en zelfs de coyotes halen hem niet uit zijn slaapwandeling.

In het bos hebben wij gezocht naar het tafereel dat wij in ons hoofd hadden, uiteindelijk wordt je dan toch verrast door andere keuzes die je gaat maken en wordt het eigenlijk nog beter dan het eerste idee. We werken toe naar een expositie, misschien wel in het bos. Op ons blog is onze hele ontwikkeling te volgen.

Zondag met Sabine Bolk het bos in om daar onze papierwerken te plaatsen. Wij houden samen al enige tijd een blog bij, een virtuele artist in residence: http://edijkstra.wordpress.com daarop zijn onze laatste, best wel synchroon lopende ontwikkelingen te volgen.

Het is echt zo gegaan: ik was aan het rondfietsen en ergens bij de maïsvelden in de buurt lagen allemaal losse maïsplanten. Zonde. Maar ik was er erg blij mee omdat ik nu eindelijk een eigen maïsplant heb die ik wellicht kan gebruiken voor een installatie waar ik mee bezig ben. Heel spannend omdat ik dat eigenlijk nooit doe, maar het is belangrijk om af en toe stappen te nemen waarvan je nooit dacht dat je ze zou nemen en dan ontstaat er iets onverwachts.