Emmy Dijkstra

De afgelopen dagen op de bank gelegen met een vervelende hoest. Tekeningetjes dwarrelen door mijn hoofd. Ik zit niet op de mijn atelier waar ik sjablonen wilde gaan snijden en afdrukken. Om toch mijn gedachten kwijt te kunnen heb ik mijn dagboek er maar weer eens bij gepakt. Alweer een tijdje geleden dat ik erin getekend heb. Eerst was het een belangrijk onderdeel van mijn kunstenaarschap: elke dag een tekening maken in mijn dagboek. Maar mijn beelden raakten opgesloten en ik ging opzoek naar andere manieren om het werk naar buiten te brengen en ging etsen maken. Nu, een paar jaar later en heel veel etsen verder én het snijden van sjablonen als vast onderdeel van mijn atelierwerk, is er weer de behoefte om het innerlijke op te zoeken. Gewoon aan tafel zitten tekenen  in mijn dagboek.

Een paar jaar geleden heb ik wel eens de dagboeken geëxposeerd maar men had niet makkelijk toegang tot de beelden. Meestal lagen de boeken in mijn vitrinekast en haalde ik ze er af en toe uit zodat men er doorheen kon bladeren. Nu ga ik eens aan een manier denken om alle tekeningen uit het dagboek tentoon te stellen. De originele blijven dan achter glas. Maar ik zou ze graag aan mensen willen laten zien.

Net een project afgerond op de Jan Ligthartschool in Borne: Laat zien wie je bent! Samen met de kinderen heb ik op grote vellen papier geschilderd. De kinderen schilderden een plek waar zij weleens zijn geweest of altijd komen en waar ze altijd naar verlangen. Een plek waar zij zich gelukkig voelen. Zelf ben ik nu drie weken geleden uit New York teruggekomen; het was daar geweldig. Een plek voor mij om naar terug te verlangen. Naar aanleiding daarvan heb ik deze tekening gemaakt en mij zelf er voor gefotografeerd, alsof ik er toch een beetje ben. Ook de kinderen heb ik gefotografeerd voor hun eigen plek; van een kasteel tot een schelpenstrand tot thuis op de bank met de hamster: de kinderen zijn overal geweest.

Afgelopen juni heb ik mijn BIK-opleiding afgerond en heb helemaal zin om aan de slag te gaan. Er liggen al wat leuke projecten in het verschiet! Ik heb echt een super jaar gehad!  Binnen mijn werk heeft veel ontwikkeling plaatsgevonden, ik heb weer nieuwe mogelijkheden ontdekt. Ook heb ik nieuwe mensen leren kennen met allemaal leuke en mooie ideeën. Wat wil je nog meer?

op 22 mei zal ik flaneren in de tuin van atelier Print Art van Elsbeth Cochius, dit in het kader van Kunst Kijken op het Hogeland. Voor deze gelegenheid trek ik mijn één van mijn papieren jurken aan en zullen er een paar van mijn grafische werken te zien zijn.

Ik hoop je daar te mogen zien!

Voor verdere informatie maak gebruik van het linkje hieronder.

Uitnodiging Kunstroute 22 mei

Dit jaar staat in het teken van de bik-opleiding (beroepskunstenaars in de klas). Het is een eenjarige opleiding en daarna kan ik kunstprojecten gaan ontwikkelen en geven op basisscholen. Nu zit ik middenin mijn laatste stage. Samen met kunsthistorica Eva Kramer hebben wij een project ontwikkeld waarin kunstenaars centraal staan die zich buiten de gebaande paden bewegen. Nu doen kunstenaars dit altijd wel in meer of mindere mate, maar dit zijn kunstenaars die werk maken waarop mensen vaak hetzelfde reageren: ‘is dat nou kunst’.

Dus spannend hoe kinderen hierop zouden reageren, maar wat gebeurde er tijdens het tonen van filmpjes met performance art: het was muisstil en kinderen wisten er van alles over te vertellen! Wauw, daar kunnen volwassenen echt wat van leren.

Daarom zou ik iedereen willen aanraden het werk van Francis Alÿs te bekijken: ‘sometimes doing something leads to nothing’. Een filmpje waarin de kunstenaar een ijsblok door de straten heen duwt van Mexico City. Ik ben een groot bewonderaar van zijn werk. Binnen zijn werk verricht hij altijd bepaalde handelingen, kleine poëtische gebaren waardoor je nét wat anders gaat kijken naar je omgeving. Wanneer ik zijn werk bekijk voel ik mij altijd vrij in mijn hoofd: alles is mogelijk!

Dit gevoel probeer ik ook aan kinderen mee te geven; ‘ kijk maar goed om je heen want wie weet zie jij iemand met een groot ijsblok door de straten lopen.’

Francis Alÿs – Sometimes Making Something Leads to Nothing

Een paar dagen heb ik geknutseld aan dit kleine minidecor. Eigenlijk een ruimtelijke vertaling van mijn etsen. Tijdens het maken van dit tafereel moest ik denken aan de lantaarnpalen op de weg met hun lichtbundeling. Maar iemand kwam mijn atelier binnen en dacht, vanuit de verte te zien, dat het een zeilklasje was bestaande uit allemaal kleine zeilbootjes. Ik vond dat eigenlijk een hele poëtische vertaling, vandaar dat ik ook deze titel heb gegeven aan het werk. Soms kan je blik als maker ook verruimd worden door hoe anderen er naar kijken.

Toen ik tijdens mijn stage op de basisschool mijn papieren jurk droeg, gaven de kinderen allerlei tips over hoe ik met mijn papieren jurk buiten kon lopen: niet in plassen lopen, niet gaan zwemmen, geen natte haren hebben wat dat kon weleens op mijn jurk gaan druppen, enz. Het was zo leuk de kinderen mee te nemen in ‘ mijn papieren wereld ‘, met stift en krijt op papier kon deze wereld eenvoudig aangevuld worden.

Naar aanleiding van deze stage heb ik het gevoel dat er nog veel verder door gebouwd kan worden aan deze papieren wereld. Mijn klasgenoot Christa van de BIK -opleiding schreef iets heel leuks naar mij, dat maar steeds in mijn hoofd blijft rondzingen:

‘ van jurken naar het bedrukken van  kasten om ze in te hangen naar huizen om in te wonen naar …..’

Zoals in de titel te lezen staat: het zijn wat saaie foto’s van mijn nieuwe atelier. Maar voor mij schept dit altijd tal van mogelijkheden. Inmiddels staan mijn spullen er al en ben ik aan het werk. Een nieuwe plek brengt altijd weer nieuwe inzichten maar ook een hoop twijfels. Ik heb overal zin in! Maar waar te beginnen? De laatste tijd bekijk ik allemaal werk van andere kunstenaars:  Francis Alÿs, Tal R, Paula Modersohn Becker. Totaal verschillend allemaal: als ik het werk van Alÿs bekijk wil ik performances doen, bij Tal R krijg ik zin om te schilderen en te experimenteren en bij Modersohn Becker denk ik: wat een prachtig gevoelig werk en geweldig hoe zij haar vormen versimpelden.

Misschien hebben ze dat alledrie gemeen: het versimpelen van beeldtaal. En dat is iets waar ik ook altijd naar zoek. Hoe kun je vanuit een gelaagdheid terugkomen op een heel eenvoudig beeld?

Het vraagt geduld. En experiment. dat ik wil ik wel op mijn nieuwe atelier doen: experimenteren.

Het textielweekend in Tilburg was geweldig. We hebben heel de stad door geflaneerd. Speciaal voor dit weekend had ik een nieuwe papieren jurk gemaakt. Het bovenstuk had ik al, deze was al gemaakt en geknipt in Frankrijk. Het is een simpel ‘boerenjurkje’ geworden.

Sinds september volg ik de BIK-opleiding in Zwolle ( beroepskunstenaars in de klas ). Hier leer ik workshops te geven op basisscholen vanuit mijn eigen vak. Deze jurk gebruik in nu voor mijn workshops: met deze jurk kom ik de klas binnen. En vandaar uit ga ik met de kinderen aan het werk. Het is een mooie prikkeling voor kinderen om in mijn belevingswereld te komen. Het grappige is dat kinderen het helemaal niet raar vinden ze komen zelfs met suggesties: begin een papieren winkel!