Emmy Dijkstra

Wanneer ik straks naar New York vertrek moet ik niet vergeten mijn pak mee te nemen.

Maar voordat ik vertrek bouw ik eerst met Sabine een hut in het bos van onze papieren panelen. Inmiddels hebben we al een proefopstelling gemaakt. En een dak gebouwd van 10 papieren panelen. Nu gaan we weer verder en hebben elkaars sjablonen uitgewisseld, heel spannend want opeens werk je met hele andere beelden waar je zelf niet opgekomen zou zijn.

De afgelopen dagen op de bank gelegen met een vervelende hoest. Tekeningetjes dwarrelen door mijn hoofd. Ik zit niet op de mijn atelier waar ik sjablonen wilde gaan snijden en afdrukken. Om toch mijn gedachten kwijt te kunnen heb ik mijn dagboek er maar weer eens bij gepakt. Alweer een tijdje geleden dat ik erin getekend heb. Eerst was het een belangrijk onderdeel van mijn kunstenaarschap: elke dag een tekening maken in mijn dagboek. Maar mijn beelden raakten opgesloten en ik ging opzoek naar andere manieren om het werk naar buiten te brengen en ging etsen maken. Nu, een paar jaar later en heel veel etsen verder én het snijden van sjablonen als vast onderdeel van mijn atelierwerk, is er weer de behoefte om het innerlijke op te zoeken. Gewoon aan tafel zitten tekenen  in mijn dagboek.

Een paar jaar geleden heb ik wel eens de dagboeken geëxposeerd maar men had niet makkelijk toegang tot de beelden. Meestal lagen de boeken in mijn vitrinekast en haalde ik ze er af en toe uit zodat men er doorheen kon bladeren. Nu ga ik eens aan een manier denken om alle tekeningen uit het dagboek tentoon te stellen. De originele blijven dan achter glas. Maar ik zou ze graag aan mensen willen laten zien.

Een zeefdruk. Nu te zien bij galerie Focus op Kunst in Zwolle samen met andere grafische werken van mij. Laatst ving ik een radio fragment op  waar een journalist vertelde dat hij mensen zag wachten. Ik zag een tekening voor me die ik nog moet maken. Maar deze had ik al.

Ik zag laatst een prachtige  film over een Afrikaanse bootvluchteling die in Parijs terecht kwam en gewoonweg geen identiteit meer had. Hij werd een van de velen en was totaal niet meer van belang. Dat denk ik ook altijd bij rijen wachtende mensen: ik associeer dat met ontheemd zijn en maar moet afwachten waar je terechtkomt

Speciaal voor ‘kunst kijken op het Hogeland’ maakte ik een nieuwe papieren jurk. Deze heb ik bedrukt met sjablonen van palmboompjes die ik nog op mijn atelier had liggen. De hele dag heb ik erin rondgelopen. Ik noem het rondlopen in de jurk een performance, want dat is het voor mij. De jurk roept vragen op, mensen willen het aanraken. Ik doe helemaal niets wanneer ik een papieren jurk draag, alleen rondlopen en staan. Iedere keer vind ik het eng om aan te doen, omdat je weet dat mensen met vragen naar je toekomen en je opeen ‘volop in beeld bent’. Maar als ik de jurk eenmaal aan heb voelt het heel natuurlijk aan. Het is het moment van aantrekken die ik spannend vind, net als de laatste minuut voordat je een podium opgaat.

Iemand zei tegen mij: een overgangsrite. Een mooie beschrijving van dit moment én een onderwerp dat veel in mijn werk terugkomt.

Afgelopen zondag heb ik een kleine performance gehouden tijdens de opening van ‘ Vreemde Streken ‘ in het Kunsthuis de Secretarie te Zwolle. Hier werd de tentoonstelling geopend van Pieter Zandvliet en René Maagdenberg.

Van tevoren had ik een blanco papieren jurk gemaakt en deze een week voor de opening aan de twee kunstenaars gegeven. Zodat zij deze konden beschilderen, betekenen, bedrukken, beplakken enz. Ik wist dus niet van tevoren wat voor jurk ik aan zou trekken; heel spannend!

Dus zondag kreeg ik een prachtige felgele, met zwarte lijntekening ‘ gedecoreerde ‘ jurk terug, wauw! Vervolgens heb ik gedurende de opening de jurk gedragen.

Hier een foto van de expositie ‘ Paper in Progress’ waar ik met mijn drie papieren jurken aan deelgenomen heb. Kunstenaar Sabine Bolk deed ook mee. Zij maakt oa prachtige behang en installaties van karton. Zij heeft in Indonesië zich verdiept in de batik techniek en gebruikt dit binnen haar werk. Ook voor deze expositie heeft zij een rol behang prachtig bewerkt. In de toekomst zouden wij graag samen willen werken: wij verwerken allebei het thema vergankelijkheid binnen ons werk, door bijvoorbeeld de materiaalkeuze van papier en karton. De uitstraling van het werk wordt daardoor gevoelig en fragiel.

Het beschilderde behang van Sabine Bolk en mijn ‘ Bretonse Zitjurk’. Met mijn jurken zou ik temidden van Sabine’s installaties van karton kunnen leven.

Op 28 november 2009 opent bij Galerie Art Trading Holland de groepsexpositie: ‘Grafiek, verdomd veelzijdig.’ Met vier andere grafici zal ik hier aan deelnemen. De feestelijke opening zal om 16.00 plaatsvinden. U bent van harte welkom!

De serie die ik exposeer bestaat uit grafisch werk van verschillende periodes:

‘Mijn werk is melancholisch van toon. Ik teken het drama van de zoekende mens die zijn weg probeert te vinden in de wereld. Het is een universeel gegeven; mijn beelden kunnen zich overal ter wereld afspelen. Ik teken groepen die onderweg zijn, of soms een enkeling die gelaten afwacht. Door middel van grafiek kan ik dit onderwerp het beste tot uitdrukking brengen. Door het gebruik van de aquatint komt er een gelaagdheid in mijn werk; ik kan hiermee figuren naar de achtergrond brengen of juist helemaal uitlichten. Dit versterkt het verhaal van deze zoekende mens.’

Adres: Dorpstraat 99 4851 CL Ulvenhout, www.art-tradingholland.nl

–

In de etalage van de galerie kunt je een figuur zien liggen, snel getekend met oostindische inkt. Niet meer dan een schets. Nu hangt hij altijd op mijn atelier, te dromen, te denken, te slapen. Hij is de bron van werk. In zijn hoofd is hij altijd op reis. Wat brengt zijn dag? Een oneindige reis. Het is vaak eenzaam ondanks de vele ontmoetingen die er onderweg plaats vinden. Een groep die hem optilt om zo samen verder te reizen, overnachten in een dorp dat in de ochtend totaal ontheemd is, de reis vervolgen onder een warme zon. Voetafdrukken in een winterlandschap, sneeuw blijft plakken op zijn huid. Een blauwe boom markeert het landschap; een hond loopt een tijdje met hem op, maar ook die heeft zijn eigen reis. De avond valt. De palmboom verlicht zijn avondpad. Zijn avondwandeling voert hem naar een donker huis; ‘ I lay down on a strange pillow in a strange bed.’ Nog lang ligt hij te woelen; nachtwerk. Wat kan ik denken van de dag? Hoe weet ik wat deze mij brengen zal? Teveel, zoveel indrukken. Bij het ochtendgloren pak ik mijn gedachten bij elkaar. Om zo weer een voet te zetten in de richting van een oneindige horizon.

Nu te zien bij Galerie Els de Boer van 24 januari – 21 maart 2009

Openingstijden: 13.00-17.00/vrijdag: 14.00-18.00/zaterdag: 10.00-17.00

Haagdijk 17 4811 TN Breda