Emmy Dijkstra

Gisteren samen met kunstenaar Sabine Bolk in het bos gewerkt. Zij met haar prachtig bedrukte behang onder de arm en ik met mijn sjabloon man in gestreepte pyjama én mijn papieren herten. Uiteindelijk bleek ik alleen mijn sjabloon van de man in de pyjama nodig te hebben; al spelenderwijs werd hij de hoofdpersoon uit de songtekst: ‘the prisoner of the white lines on the freeway.’ ( ‘Coyote’  Joni Mitchell) De tekst die Sabine en ik gebruikt hebben als inspiratie voor dit tafereel. Al wandelend, misschien nog slapend vervolgt hij zijn pad over de weg van Sabine, soms verlicht door lantaarnpalen. Zijn ogen zijn dicht; en zelfs de coyotes halen hem niet uit zijn slaapwandeling.

In het bos hebben wij gezocht naar het tafereel dat wij in ons hoofd hadden, uiteindelijk wordt je dan toch verrast door andere keuzes die je gaat maken en wordt het eigenlijk nog beter dan het eerste idee. We werken toe naar een expositie, misschien wel in het bos. Op ons blog is onze hele ontwikkeling te volgen.

Zondag met Sabine Bolk het bos in om daar onze papierwerken te plaatsen. Wij houden samen al enige tijd een blog bij, een virtuele artist in residence: http://edijkstra.wordpress.com daarop zijn onze laatste, best wel synchroon lopende ontwikkelingen te volgen.

Het is echt zo gegaan: ik was aan het rondfietsen en ergens bij de maïsvelden in de buurt lagen allemaal losse maïsplanten. Zonde. Maar ik was er erg blij mee omdat ik nu eindelijk een eigen maïsplant heb die ik wellicht kan gebruiken voor een installatie waar ik mee bezig ben. Heel spannend omdat ik dat eigenlijk nooit doe, maar het is belangrijk om af en toe stappen te nemen waarvan je nooit dacht dat je ze zou nemen en dan ontstaat er iets onverwachts.

Wanneer ik kijk naar mijn werk draagt het altijd een zekere kwetsbaarheid met zich mee. Soms gaat de inhoud over kwetsbare mensen, maar het kan ook het materiaal gebruik zijn: papieren jurken die ik draag waardoor ze niet zolang mooi blijven, een inkttekening achterlaten in het bos die ik waarschijnlijk nooit meer terugzie dan weer een sjabloon die met een spijkertje op mijn muur geprikt is.

Het leven is kwetsbaar en met mijn werk hoop ik dat te raken.

Mooie gedichten gelezen van Bernlef met gouaches van Gerard Verdijk: het zijn hele ijle tekeningen, maar door die fragiliteit heel krachtig. Dat probeer ik op dit moment een beetje op te zoeken binnen mijn werk.