Emmy Dijkstra

Afgelopen vrijdag 23 januari hebben Tertius van der laken en ik een schimmenspel opgevoerd. Dit in het kader van de Bredase Cultuurnacht. Door heel de stad vonden er allerlei spannende, mooie en leuke projecten plaats. Allemaal in het teken van de donkere nacht. Op de Grafische Werkplaats hebben wij plaatsgemaakt voor een groot wit doek. Het spel bestond voor een gedeelte uit een machine waaronder voorwerpen geplet werden die vervolgens hun weg vonden naar het andere witte doek. Uiteindelijk vormde zich daar een verhaal dat bestond uit allemaal verschillende voorwerpen en teksten. De voorwerpen stonden uitgestald op tafel en wanneer een bezoeker ons een voorwerp aanreikte kwam het schimmenspel met grote hamer en en een groot tandwiel op gang. Live muziek ondersteunde het spel met een scala aan machinegeluiden en het uiteindelijke geroezemoes van stemmen nadat het andere doek helemaal was vol geplaatst met voorwerpen.

Een belangrijk detail is dat Tertius en ik onzelf hadden uitgesneden uit karton. En op het doek hadden geplaatst. De voorwerpen die steeds bij ons geplaatst werden op het doek verbeeldden het gesprek dat Tertius en ik als schimmen voerden.

In de etalage van de galerie kunt je een figuur zien liggen, snel getekend met oostindische inkt. Niet meer dan een schets. Nu hangt hij altijd op mijn atelier, te dromen, te denken, te slapen. Hij is de bron van werk. In zijn hoofd is hij altijd op reis. Wat brengt zijn dag? Een oneindige reis. Het is vaak eenzaam ondanks de vele ontmoetingen die er onderweg plaats vinden. Een groep die hem optilt om zo samen verder te reizen, overnachten in een dorp dat in de ochtend totaal ontheemd is, de reis vervolgen onder een warme zon. Voetafdrukken in een winterlandschap, sneeuw blijft plakken op zijn huid. Een blauwe boom markeert het landschap; een hond loopt een tijdje met hem op, maar ook die heeft zijn eigen reis. De avond valt. De palmboom verlicht zijn avondpad. Zijn avondwandeling voert hem naar een donker huis; ‘ I lay down on a strange pillow in a strange bed.’ Nog lang ligt hij te woelen; nachtwerk. Wat kan ik denken van de dag? Hoe weet ik wat deze mij brengen zal? Teveel, zoveel indrukken. Bij het ochtendgloren pak ik mijn gedachten bij elkaar. Om zo weer een voet te zetten in de richting van een oneindige horizon.

Nu te zien bij Galerie Els de Boer van 24 januari – 21 maart 2009

Openingstijden: 13.00-17.00/vrijdag: 14.00-18.00/zaterdag: 10.00-17.00

Haagdijk 17 4811 TN Breda

Ik heb een ets gemaakt: twee broers.

De ene broer is afgedrukt met zwart inkt op wit papier en de ander met wit op zwart papier. Ze vertellen wat aan elkaar. De witte broer op het zwarte papier vraagt: ‘zie je de koude winterplanten op mijn huid ?’ Zijn zwarte huid is bedekt met fragiele verteerde planten. Zijn haren en broek zijn bedekt met een dun laagje zachte sneeuw. Hij heeft een lange toch gemaakt. De andere broer ziet hem en zegt als troost: ‘ik ben ook op plekken geweest waar sneeuw op de grond lag.’  Hij weet dat de sneeuw en winterplanten vanzelf zullen verdwijnen onder de warme tropische zon.

Ik vond dat het tijd was voor een nieuwe website. Maar, zoals dat bij iedere overgang gaat, is er nu dus tijdelijk niets te zien. Vrees niet, binnenkort is hier meer dan ooit te zien.